World Championship KWU Bulgarije

Written by Sutani Administrator. Posted in Wedstrijden

 

 

Op 5-6/10/2013 heeft onze club deelgenomen aan het KWU World Championship te Bulgarije. Kijk hier voor verslag en foto’s.

 


 

KWU Kyokushin World Championship among men and woman in weight categories

In oktober 2011 werd het Kyokushin World Union (KWU) in het Zwitserse Lausanne opgericht.

Het doel van deze organisatie was van begin af aan duidelijk; de erkenning van het Kyokushin Karate als Olympische Sport, de laatste grote wens van Sosai Masutatsu Oyama.

Om zulks te realiseren was een samenwerking nodig tussen de verschillende bonden die binnen het Kyokushin Karate ontstaan waren sedert het overlijden van Masutatsu Oyama in 1994.

Momenteel verenigt het KWU reeds meerdere bonden en het is de hoop en verwachting van het KWU dat de resterende bonden zich op termijn ook zullen aansluiten. Op die manier zal het versplinterde Kyokushin landschap terug verenigd zijn in één overkoepelende organisatie die de erkenning van het Kyokushin Karate als Olympische sport zal nastreven. Het motto “time to be reunited” is een gekende slagzin binnen het KWU en geeft duidelijk hun missie weer.

Van 1 tot 7 oktober werd voor het eerste een wereldkampioenschap kumite georganiseerd door het KWU in Sofia, Bulgarije. Dit evenement kreeg de welluidende naam “Kyokushin World Championship among men and woman in weight categories”.

Het gehele evenement werd over 7 dagen verspreid. De eerste 3 dagen werden uitgetrokken voor de aankomst van de officials en scheidsrechters die meerdere seminaries moesten volgen. De deelnemers en coaches werden pas op de 4de dag verwacht bij de wedstrijdcommissie. De feitelijke wedstrijd werd over 2 dagen gespreid waarna op dag 7 iedereen terug huiswaarts zou keren.

Vanuit België werden 2 vechters afgevaardigd die aangesloten zijn bij het IFK, één van de bonden die tot de KWU toegetreden zijn. Deze vechters betroffen Senpai Shannon Van Der Linden en Senpai Greet Pelkmans. Beide vechters werden voorbereid en gecoached door mijzelf.

Na een intensieve voorbereiding vertrok onze delegatie in de vroege uurtjes van 3 oktober richting Sofia, Bulgarije.

De verwachtingen naar het evenement waren hoog gespannen. Er bleken immers 281 deelnemers te zijn uit 52 verschillende landen die verdeeld zouden worden over 5 gewichtsklassen voor dames en 9 gewichtsklassen voor heren.

Al bij aankomst bleek dat het KWU de zaken goed georganiseerd had. Het hotel en de wedstrijdhal waren indrukwekkend en het evenement verliep volgens een strak schema.

Nadat we van de wedstrijdcommissie op vrijdag 4 oktober groen licht kregen konden onze dames op zaterdag 5 oktober eindelijk aan de slag in de voorrondes.

Het beloofde een lange dag te worden waarbij Senpai Shannon pas aan de slag zou gaan in het 211de gevecht bij de dames onder 60 kg en Senpai Greet één van de laatste wedstrijden zou draaien (225)bij de dames boven de 70 kg.

Senpai Shannon kwam in haar eerste gevecht uit tegen de Spaanse Zurine Eciolaza, een ervaren
36-jarige karateka die al verschillende internationale titels op haar palmares verzameld heeft. Senpai Shannon zette zoals altijd haar beste beentje voor en vocht een knappe partij. Ze werd echter bijna voortdurend in de verdediging geduwd door de Spaanse zodat na 3 minuten de scheidsrechters het voordeel aan de Spaanse gaven. Uiteraard was Senpai Shannon teleurgesteld, maar de wetenschap dat ze nog maar om het hoekje komt kijken in dit internationale wedstrijdcircuit zijn zeer hoopvol voor de toekomst. De Spaanse kaapte uiteindelijk de 3de plaats weg in deze gewichtsklasse.

Hopelijk is Senpai Shannon een ervaring rijker die haar zal motiveren om verder te blijven werken zodat zij binnen enkele jaren misschien wel zelf op het (hoogste) schavotje staat …

Senpai Greet werd de eerste ronde vrijgeloot  en kwam vervolgens tegenover Kirsten Galatius te staan. Deze Deense leeft en traint sedert 1 jaar in Engeland en is ook geen onbekende in het wedstrijdcircuit. Na een vrij gelijk opgaande gevecht kon Senpai Greet de laatste halve minuut nog een goede versnelling maken waardoor ze de Deense overtuigend in haar achteruit zette en de wedstrijd al na 3 minuten in haar voordeel kon beslissen. Haar plaats als halve finaliste op dag 2 was hiermee een feit.

Na een lange en vermoeiende dag gingen de lichten dan ook al vroeg uit.

Op zondag 6 oktober volgde de officiële opening en ging Senpai Greet wederom aan de slag. De wedstrijdhal met een capaciteit van 20000 bezoekers was bijna voor een derde gevuld. Het evenement werd gefilmd en uitgezonden op de nationale televisie.

Senpai Greet kwam dit keer uit tegen de Russische Maryia Panova, een geduchte tegenstandster waarvan verwacht werd dat ze het minstens tot in de finale zou schoppen. Senpai Greet ging tot het uiterste en kon in het begin van het gevecht gelijke trede houden met de Russische. Senpai Greet kon haar een aantal keren prikken, maar nooit echt in de problemen brengen. Na 3 minuten besloten de scheidsrechters dan ook dat de Russische door mocht naar de finale. De Belgische eer was echter meer dan ruimschoots verdedigd en we mogen dan ook terecht trots zijn op de prestatie van Senpai Greet. Ze behaalde een knappe 3de plaats op dit bijzonder sterk bezette toernooi!

De rest van de dag konden we rustig van het evenement genieten. Onze dames hadden immers weinig blessures opgelopen, dit in tegenstelling tot mijn paarse knie van hun opwarming (waarvoor dank J).

We kregen knappe wedstrijden te zien van een heel hoog niveau. Bijzonder was dat we ook een aantal landen aan het werk zagen die sterkere vechters hadden dan verwacht. De organisatie kreeg ook bezoek van Dolf Lundgrun (acteur), een leuk extraatje.

De Russische delegatie van onze bond IFK ging aan de haal met maar liefst 12 van de 14 eerste plaatsen en sprokkelde in totaal 15 bekers bijeen. Als IFK in zijn geheel werd ongeveer een derde van de podiumplaatsen in de wacht gesleept, een mooi uitgangspunt voor de toekomst …

De 2de wedstrijddag werd afgesloten met een knallende sayonara party in het hotel die tot in de vroege uurtjes duurde.

Het vertrek huiswaarts om 0400 uur ’s ochtends was dan ook in meer dan 1 opzicht pijnlijk te noemen …

Ik denk dat ik terecht mag zeggen dat Sutani Dojo wederom op de wereldkaart gezet is en deze resultaten een extra motivatie mogen betekenen voor iedereen binnen onze sportschool.

 

Uw reporter ter plaatse,

 

Sensei Benny.

 


mt_gallery

 

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail